Sam

Sam (Leipzig 1930)

Veel donkere herinneringen en gruwelijke ervaringen heb ik lang geleden uit mijn gedachten kunnen zetten. Echter, beelden van de Kristallnacht (nov. 1938) achtervolgen mij nog steeds.
Ik was 8 jaar toen ons huis en de zaak van vader werden geplunderd en in brand gestoken. De angst van moeder, de machteloosheid van vader kon ik van hun gezichten aflezen, zelfs in het donker.
Ghetto, honger, dwangarbeid en onderduik waren verschrikkelijk. Het afscheid van mijn ouders op het station; ik zag hen nooit weer. Razernij, haat van Nazi's, ik heb het allemaal een plaats kunnen geven.
Beelden en geluiden van  Kristallnacht kon ik nooit uit mijn gedachten bannen. Mijn zoon dwong mij in behandeling te gaan. Al 4 jaar ben ik in therapie bij AMCHA. Geleidelijk worden die herinneringen draaglijk.
Nu praat ik af en toe met mijn ouders, heel zacht, zodat niemand het hoort. Eindelijk vind ik wat rust.